دانش و داستان‌های سفر
بررسی‌های تخصصی تجهیزات، نکات رانندگی و سفرنامه‌های تیم آفرود کلاب
معرفی نخستین نماد آفرود ARB
ARB در پروژهٔ «نمادهای آفرود» از مخاطبان خود خواست چهار نمونه از شاخص‌ترین خودروهای دو دیفرانسیل چهار دههٔ گذشته را انتخاب کنند. نخستین خودروی منتخب، تویوتا لندکروزر سری ۴۰ بود. علت محبوبیت لندکروزر سری ۴۰ سری ۴۰ در دههٔ ۱۹۶۰ پرفروش‌ترین خودروی تویوتا بود و به مدت ۲۴ سال روی خط تولید باقی ماند. بیش از یک میلیون دستگاه از آن در سراسر جهان فروخته شد که حدود ۱۲۱ هزار دستگاه سهم بازار استرالیا بود. یکی از دلایل اصلی موفقیت آن، ترکیب توانایی آفرود با نیازهای یک خانوادهٔ معمولی بود. دوام، تطبیق‌پذیری و اطمینان‌پذیری بالای خودرو نیز باعث شده است بسیاری از نمونه‌های آن همچنان در جاده‌ها دیده شوند. محبوبیت این طراحی به‌اندازه‌ای بود که تویوتا در سال ۲۰۰۶ مدل FJ Cruiser را به‌عنوان برداشتی مدرن از آن عرضه کرد. آمار و مشخصات مهم - دورهٔ تولید: ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۴ - مدت حضور در خط تولید: ۲۴ سال - فروش جهانی: بیش از یک میلیون دستگاه - فروش در استرالیا: حدود ۱۲۱ هزار دستگاه - یکی از تطبیق‌پذیرترین خودروهای دوران خود - مورد استفادهٔ کشاورزان، ساکنان مناطق روستایی و خانواده‌های استرالیایی نسخه‌های مختلف سری ۴۰ با فاصله‌های محوری متفاوت عرضه شد: - FJ40: فاصلهٔ محوری کوتاه - FJ43: فاصلهٔ محوری متوسط - FJ45: فاصلهٔ محوری بلند این تنوع باعث می‌شد خودرو برای کاربری‌های شخصی، خانوادگی، کشاورزی و حمل بار مناسب باشد. ویژگی‌های متمایز - درها، سقف و شیشهٔ جلو قابلیت جداشدن داشتند. - صندلی‌های تاشوی عقب امکان حمل دو سرنشین بیشتر یا ایجاد حداکثر فضای بار را فراهم می‌کردند. - امکان استفاده از برخی موتورهای بلوک کوچک جنرال موتورز وجود داشت. ARB لندکروزر سری ۴۰ را به دلیل دوام، قابلیت اعتماد، انعطاف‌پذیری و نقش آن به‌عنوان یکی از نخستین استیشن‌های خانوادگی دو دیفرانسیل استاندارد در استرالیا، یک نماد واقعی آفرود معرفی می‌کند.
تاریخچهٔ Old Man Emu
برند Old Man Emu یا OME ریشه در مسابقات آفرود دارد. نام آن از پرندهٔ استرالیایی «اِمو» گرفته شده است؛ پرنده‌ای که هنگام حرکت سریع روی زمین‌های ناهموار، پایداری چشمگیری دارد. آغاز فعالیت OME فعالیت خود را در سال ۱۹۷۶ آغاز کرد. شرکت ARB در سال ۱۹۸۸ آن را خرید و از آن زمان توسعه و آزمایش محصولات این برند را در محیط‌های سخت آفرودی استرالیا ادامه داده است. هدف مهندسی OME سیستم‌های تعلیق خود را با تمرکز بر دو عامل اصلی طراحی می‌کند: - راحتی سواری - کنترل خودرو این محصولات هم برای رانندگی جاده‌ای و هم برای استفادهٔ آفرودی توسعه یافته‌اند. OME اکنون برای بیش از ۲۰۰ مدل محبوب خودروی دو دیفرانسیل راهکارهای اختصاصی ارائه می‌دهد. مجموعهٔ محصولات آن شامل موارد زیر است: - فنرها - کمک‌فنرها - استرات‌ها - قطعات مرتبط با سیستم تعلیق - مجموعه‌های کامل و هماهنگ تعلیق این تجهیزات برای کاربردهای مختلفی مانند کار، سفر، آفرود و استفادهٔ تفریحی طراحی می‌شوند. آزمایش در شرایط واقعی مهندسان متخصص OME صدها ساعت صرف آزمایش و اصلاح ترکیب‌های مختلف سیستم تعلیق در مناطق دشوار و دورافتادهٔ استرالیا می‌کنند. هدف این است که هر خودرو، بر اساس وزن و نوع استفاده، مجموعهٔ مناسب خود را داشته باشد. اهمیت وزن خودرو سیستم تعلیق خودروهای دو دیفرانسیل پیچیده است و انتخاب درست آن به عوامل زیادی بستگی دارد. مهم‌ترین عامل، وزن خودرو و بار واردشده بر هر محور است. تجهیزاتی مانند سپر فلزی، وینچ، باربند، کشو، یخچال، مخزن سوخت، بار سفر یا فشار ناشی از یدک‌کشی می‌توانند نیازهای سیستم تعلیق را تغییر دهند. رویکرد متفاوت OME هدف سیستم‌های OME فقط افزایش ارتفاع خودرو نیست. این شرکت به‌جای کنار هم گذاشتن چند قطعه با هدف ایجاد لیفت، مجموعه‌هایی هماهنگ و تنظیم‌شده طراحی می‌کند. هر مجموعه برای ایجاد تعادل میان این ویژگی‌ها ساخته می‌شود: - راحتی مطلوب - ظرفیت مناسب حمل بار - کنترل و فرمان‌پذیری - عملکرد بهتر در جاده و آفرود - هماهنگی اجزای سیستم تعلیق در مجموع، OME از یک برند مرتبط با مسابقات آفرود به یکی از نام‌های اصلی سیستم تعلیق خودروهای دو دیفرانسیل تبدیل شده است. فلسفهٔ آن، انتخاب و تنظیم یک سیستم کامل بر اساس خودرو، وزن و کاربرد واقعی است؛ نه صرفاً بلندترکردن خودرو.
چرا باید سیستم تعلیق خودرو را ارتقا دهیم؟
سازندگان خودروهای دو دیفرانسیل محصولات خود را برای بازار گسترده‌ای طراحی می‌کنند. یک خودرو ممکن است برای رفت‌وآمد روزانه، کار، حمل ابزار، یدک‌کشیدن تریلر یا کمپر و همچنین آفرود استفاده شود. به همین دلیل، سیستم تعلیق کارخانه‌ای معمولاً نتیجهٔ مصالحه میان چند نیاز متفاوت است: - راحتی سواری - فرمان‌پذیری دقیق - توان حمل بار - عملکرد در مسیرهای ناهموار - هزینه و نیازهای عمومی بازار سیستم کارخانه‌ای نمی‌تواند برای تمام این کاربردها به‌طور هم‌زمان بهترین عملکرد را ارائه کند. چه زمانی ارتقا مفید است؟ اگر نوع استفاده از خودرو با شرایط استاندارد آن تفاوت دارد، ممکن است ارتقای سیستم تعلیق مناسب باشد؛ برای مثال: - نصب سپر فلزی، وینچ یا تجهیزات سنگین - حمل دائمی ابزار و بار - نصب کشوها، یخچال یا تجهیزات سفر - یدک‌کشیدن کمپر، کاروان یا قایق - سفرهای طولانی و آفرود - عبور منظم از مسیرهای دشوار - نیاز به افزایش حساب‌شدهٔ ارتفاع خودرو - فرسودگی اجزای سیستم تعلیق قدیمی کیت تعلیق شامل چه قطعاتی است؟ اصطلاح «کیت تعلیق» معمولاً به فنرها و کمک‌فنرها یا استرات‌های جایگزین اشاره دارد؛ زیرا تعویض این قطعات ساده‌ترین راه برای سازگارکردن خودرو با وزن و کاربرد جدید است. اما یک ارتقای کامل ممکن است، بسته به طراحی و سن خودرو، قطعات دیگری را نیز شامل شود: - طبق‌های بالایی - بوش‌ها - توپی یا پایهٔ بالای کمک‌فنر - سایر قطعات اصلاح‌کنندهٔ هندسهٔ تعلیق - اجزای فرسوده‌ای که باید هم‌زمان تعویض شوند این قطعات می‌توانند به حفظ راحتی، کنترل خودرو و دوام سایر اجزای سیستم کمک کنند. مزایای احتمالی ارتقای صحیح یک سیستم تعلیق متناسب با خودرو و بار واقعی آن می‌تواند موجب موارد زیر شود: - تحمل بهتر وزن تجهیزات و بار - حفظ ارتفاع مناسب خودرو - کاهش افتادگی جلو یا عقب - کنترل بهتر حرکت و غلتش بدنه - بهبود پایداری هنگام یدک‌کشی - سواری کنترل‌شده‌تر در مسیرهای ناهموار - افزایش فاصلهٔ مفید از زمین - بهبود دوام و اطمینان‌پذیری سیستم نکتهٔ مهم در انتخاب صرفاً بلندکردن خودرو هدف کافی نیست. فنر و کمک‌فنر باید بر اساس وزن دائمی، بار متغیر، نوع رانندگی و تجهیزات نصب‌شده انتخاب شوند. فنر بیش از حد سفت ممکن است در حالت خالی سواری نامناسبی ایجاد کند؛ مجموعهٔ بیش از حد نرم نیز زیر بار دچار افتادگی و کاهش کنترل می‌شود. مقاله، محصولات Old Man Emu یا OME را به‌عنوان راهکار ARB برای خودروهای جدید و قدیمی معرفی می‌کند و بر سه نتیجهٔ اصلی تأکید دارد: اطمینان‌پذیری، راحتی و کنترل. پیش از ارتقا، وزن واقعی محورهای جلو و عقب، ظرفیت مجاز خودرو، قوانین محلی و اثر تغییر ارتفاع بر هندسهٔ فرمان، ترمز و سامانه‌های ایمنی باید توسط متخصص بررسی شود.
راهنمای تکنیک‌های رانندگی آفرود
هر نوع زمین چالش متفاوتی دارد. انتخاب دنده پیش از ورود به مانع، تنظیم فشار باد لاستیک و ارزیابی دقیق مسیر، نقش مهمی در ایمنی خودرو و حفاظت از محیط‌زیست دارند. پیش از ورود به مسیر - اگر دربارهٔ مسیر تردید دارید، توقف کنید، پیاده شوید و آن را بررسی کنید. - پیش از عبور از مانع، دندهٔ مناسب را انتخاب کنید؛ در صورت تردید از دندهٔ سنگین‌تر استفاده کنید. - شست دست‌ها را داخل حلقهٔ فرمان قرار ندهید؛ برخورد چرخ با موانع ممکن است فرمان را ناگهانی بچرخاند. - کاهش حساب‌شدهٔ فشار لاستیک می‌تواند کشش را افزایش و احتمال پنچری را کم کند. - فشار مناسب به خودرو، لاستیک، وزن و نوع زمین بستگی دارد؛ توصیهٔ سازنده را مبنا قرار دهید. - پیش از بازگشت به آسفالت، باد لاستیک‌ها را به مقدار توصیه‌شده برگردانید. رانندگی در شن سفر در بیابان‌های دورافتاده و مناطق ساحلی شمالی بهتر است در ماه‌های خنک انجام شود؛ گرمای شدید، بارندگی و سیلاب می‌توانند سفر در تابستان یا فصل مرطوب را خطرناک کنند. در بیابان - در مسیرهای اصلی و مشخص‌شده بمانید. - برای هر نفر، روزانه حدود ۶ لیتر آب و مقداری آب اضافی برای رادیاتور همراه ببرید. - دو حلقه لاستیک زاپاس داشته باشید. - برای افزایش کشش، فشار لاستیک و سرعت را کاهش دهید. - فقط در صورت خشک‌بودن از شوره‌زار عبور کنید؛ در غیر این صورت آن را دور بزنید. - پیش از عبور از تاج تپهٔ شنی، پیاده آن سوی تپه را بررسی کنید؛ باد ممکن است پرتگاه تندی ایجاد کرده باشد. - برای دیده‌شدن از سمت مقابل، پرچم مخصوص شن نصب کنید. - از ترمز ناگهانی و تغییر جهت سریع خودداری کنید و در صورت امکان با کاهش تدریجی سرعت متوقف شوید. در ساحل - فقط در مسیرهای مجاز حرکت کنید و به زیستگاه طبیعی آسیب نزنید. - فشار لاستیک را متناسب با شن کاهش دهید. - روی شن سفت حرکت کنید، اما وضعیت و زمان جزر و مد را کاملاً بشناسید. - وارد آب شور نشوید. - محل عبور از نهرها را با احتیاط و روی قسمت‌های محکم‌تر انتخاب کنید. - ترجیحاً با خودروی دیگری سفر کنید. - برای مسیر برگشت، زمان مد را از قبل بررسی کنید. - در تپه‌های شنی پرچم هشدار نصب کنید و مراقب خودروهای روبه‌رو باشید. - پس از سفر، خودرو را کاملاً بشویید تا نمک از زیر خودرو و قطعات پاک شود. ارتفاعات و تغییرات آب‌وهوا هوای مناطق مرتفع ممکن است ناگهان تغییر کند. بارندگی می‌تواند یک مسیر خشک را در چند دقیقه به باتلاق تبدیل کند و عمق رودخانه نیز طی چند ساعت افزایش یابد. لباس گرم، غذای اضطراری و تجهیزات ارتباطی همراه داشته باشید. عبور از آب در صورت امکان، ابتدا محل عبور را پیاده بررسی کنید. اگر آب بالاتر از زانو و جریان آن چنان شدید است که نمی‌توانید ایمن در آن راه بروید، وارد آب نشوید. برای آب عمیق‌تر با جریان آرام، مقاله پیشنهاد می‌کند: - برای جلوگیری از ورود آب به موتور، اسنورکل مناسب نصب شود. - تجهیزات بازیابی از قبل آماده باشند. - با دندهٔ دوم کمک‌سنگین و گاز یکنواخت حرکت کنید تا موج جلوی خودرو حفظ شود. - وسط آب دنده عوض نکنید. - اگر موتور خاموش شد، آن را دوباره روشن نکنید؛ ورود آب ممکن است به موتور آسیب جدی بزند. - خودرو را با وینچ یا تسمهٔ بازیابی خارج کنید. - پس از عبور، روغن موتور، گیربکس و دیفرانسیل‌ها را از نظر آلودگی به آب بررسی کنید. مقاله به استفاده از پوشش جلوی خودرو، مواد دفع‌کنندهٔ رطوبت و تغییر تنظیم تسمهٔ فن نیز اشاره می‌کند؛ اما این اقدامات برای همهٔ خودروها مناسب نیستند و باید مطابق دفترچه و نظر متخصص انجام شوند. صعود و فرود - خودروی در حال صعود معمولاً حق تقدم دارد. - هنگام صعود، در صورت امکان از شیارهای عمیق خارج بمانید. - برای بیشتر صعودها، دندهٔ دوم یا سوم کمک‌سنگین مناسب است؛ مسیر بسیار تند و سنگی ممکن است دندهٔ اول کمک‌سنگین بخواهد. - اگر مسیر بیش از حد تند، لغزنده یا سنگی است، از وینچ استفاده کنید. - برای سرازیری تند معمولاً دندهٔ اول کمک‌سنگین مناسب است. - در صورت وجود، قفل دیفرانسیل می‌تواند کشش را افزایش دهد. - از ترمز پایی فقط به‌اندازهٔ لازم استفاده کنید. - هنگام سرازیری کلاچ نگیرید و خودرو را در حالت خلاص قرار ندهید. - از حرکت مورب روی شیب تند خودداری کنید؛ خطر واژگونی افزایش می‌یابد. - فاصلهٔ زیادی با خودروی جلویی حفظ کنید. رانندگی در گل - اگر امکان دارد، چالهٔ گل را دور بزنید. - از لاستیک‌های مناسب با آج تهاجمی استفاده کنید. - دنده‌ای انتخاب کنید که قدرت و حرکت پیوستهٔ خودرو را حفظ کند. - در صورت امکان وارد شیارها نشوید. - اگر داخل شیار هستید، حرکت محدود فرمان به طرفین ممکن است به یافتن کشش کمک کند. - فشار لاستیک را به‌صورت حساب‌شده کاهش دهید. - اگر کشش کاملاً از دست رفت، از وینچ یا تسمهٔ بازیابی استفاده کنید؛ هرزگردی طولانی به مسیر و خودرو آسیب می‌زند. رانندگی در برف و یخ - سامانهٔ چهارچرخ محرک را فعال کنید. - زنجیرچرخ مناسب همراه داشته و در محل الزامی آن را نصب کنید. - محل نصب زنجیر را مطابق دفترچهٔ خودرو انتخاب کنید. - لباس ضدآب و زیرانداز برای نصب زنجیر همراه ببرید. - سرعت را کاهش دهید و مراقب یخ سیاه باشید. - برای کاهش سرعت از دندهٔ سنگین و ترمز موتور استفاده کنید؛ ترمز ناگهانی می‌تواند کشش را از بین ببرد. - خودرو را دور از مسیر ماشین‌آلات برف‌رو پارک کنید. - ضدیخ و سوخت مناسب هوای سرد را بررسی کنید. توقف خودرو روی سربالایی مقاله روشی برای پایین‌آمدن کنترل‌شده پس از خاموش‌شدن خودرو روی شیب معرفی می‌کند، اما اجرای نادرست آن خطرناک است. اصول کلی آن شامل مهار خودرو با ترمز، انتخاب دنده‌عقب در کمک‌سنگین و استفاده از فشردگی موتور برای عقب‌آمدن آرام است. خودروهای خودکار روند متفاوتی دارند. این تکنیک باید در دورهٔ عملی و زیر نظر مربی آموخته شود؛ برای اجرای آن صرفاً به توضیح متنی تکیه نکنید. اصول اخلاقی آفرود - قوانین زمین‌های عمومی را رعایت کنید. - به آرامش دیگران احترام بگذارید. - فقط در مسیرهای ساخته‌شده حرکت کنید. - به مناطق کوهستانی، تالاب‌ها و تپه‌های گیاهی آسیب نزنید. - از حیات‌وحش محافظت کنید. - هرچه با خود می‌برید، بازگردانید. - محدودیت‌های آتش را رعایت کنید. - به مقررات پارک‌های ملی و مناطق حفاظت‌شده احترام بگذارید. - پیش از ورود به زمین خصوصی اجازه بگیرید. - دروازه‌ها را همان‌گونه که یافتید باقی بگذارید. این راهنما جایگزین آموزش عملی نیست؛ تکنیک‌های عبور از آب، بازیابی خودرو و حرکت در شیب باید در یک دورهٔ معتبر آفرود تمرین شوند.
چک‌لیست مسافران آفرود
سفر با حداقل تجهیزات شاید جذاب به نظر برسد، اما آمادگی مناسب، خودرو مطمئن و برنامه‌ریزی دقیق، سفر را ایمن‌تر و لذت‌بخش‌تر می‌کند. تحقیق و برنامه‌ریزی - دربارهٔ منطقه و مسیر سفر کاملاً تحقیق کنید. - جدیدترین نقشه‌ها را همراه داشته باشید. - در صورت امکان از دستگاه GPS استفاده کنید. - پیش از حرکت، وضعیت جاده‌ها و مسیرهای بسته را بررسی کنید. - مسیرهای مناطق دورافتاده ممکن است در فصل بارندگی غیرقابل‌عبور شوند و ورود به مسیر بسته می‌تواند جریمهٔ سنگینی داشته باشد. اطلاع‌دادن برنامهٔ سفر - برنامهٔ کلی، مسیر و زمان تقریبی بازگشت را به یکی از بستگان یا دوستان اطلاع دهید. - پیش از ورود به مناطق بسیار دورافتاده، در صورت لزوم پلیس یا مسئولان محلی را مطلع کنید. - هر تغییری در مسیر یا برنامه را به فرد مورد اعتماد اطلاع دهید. بررسی فنی خودرو پیش از سفر، خودرو را به مکانیک ماهر بسپارید و به‌طور ویژه این بخش‌ها را بررسی کنید: - قطعات سیستم تعلیق - اتصالات و اجزای فرمان - بلبرینگ‌های چرخ - رادیاتور و سامانهٔ خنک‌کننده بارگیری صحیح - فقط وسایل ضروری را همراه ببرید. - اضافه‌بار احتمال خرابی مکانیکی را افزایش می‌دهد. - خودروی سنگین در شرایط نامساعد واکنش متفاوتی دارد. - با افزایش وزن، فاصلهٔ ترمز بیشتر، سرعت ایمن در پیچ کمتر و شتاب خودرو ضعیف‌تر می‌شود. - وزن را متعادل و وسایل سنگین را کاملاً مهار کنید. فوریت‌های پزشکی - جعبهٔ کمک‌های اولیهٔ کامل همراه داشته باشید. - داروهای شخصی و تجویزی را به‌وضوح برچسب‌گذاری کنید. - یک راهنمای به‌روز کمک‌های اولیه همراه ببرید. - بهتر است یکی از اعضای گروه آموزش کمک‌های اولیه دیده باشد. امداد جاده‌ای و آتش‌نشانی - عضویت خدمات امداد خودرو و بیمه‌نامه‌ها را به‌روز نگه دارید. - فهرست شماره‌های ضروری را در داشبورد یا محفظهٔ جلوی خودرو قرار دهید. - کپسول آتش‌نشانی با اندازهٔ مناسب همراه داشته باشید. - پتوی اطفای حریق نیز در خودرو قرار دهید. تجهیزات ارتباطی حفظ ارتباط ممکن است جان افراد را نجات دهد. متناسب با منطقه، یک یا چند وسیلهٔ زیر را همراه ببرید: - تلفن همراه، در محدوده‌های دارای پوشش - تلفن ماهواره‌ای برای مناطق دورافتاده - بی‌سیم CB یا UHF برای ارتباط میان خودروها - رادیوی HF برای ارتباط دوربرد و شرایط اضطراری - فرستندهٔ موقعیت اضطراری مانند EPIRB یا وسیلهٔ مشابه مناسب سفر زمینی شناخت خودرو باید بدانید تجهیزات زیر کجا قرار دارند و چگونه تعویض یا استفاده می‌شوند: - لاستیک زاپاس - جک و آچار چرخ - شیلنگ‌های رادیاتور - تسمه‌های موتور - فیوزها همچنین نحوهٔ فعال‌کردن سیستم چهارچرخ محرک و، در صورت وجود، قفل و آزادکردن توپی‌های چرخ را یاد بگیرید. ابزارهای پیشنهادی برای خرابی‌های کوچک یک جعبه‌ابزار همراه داشته باشید. در سفرهای دورافتاده تجهیزات کامل‌تری لازم است: - مجموعه بکس متناسب با خودرو - آچارهای رینگی و تخت - آچار فرانسه - انبردست و سیم‌چین - انبرقفلی - مجموعه پیچ‌گوشتی - جک و صفحهٔ زیرجکی محکم - آچار چرخ - چکش، سنبه و قلم - اهرم لاستیک و ابزار جداکردن طوقه - نخ یا پلاگ پنچرگیری لاستیک رادیال و ابزار آن - کمپرسور باد ۱۲ ولت و فشارسنج - کابل باتری‌به‌باتری یا جامپ‌استارتر - سوهان دنده - فیلر اندازه‌گیری - چراغ آزمایش برق ۱۲ ولت - چسب برق - درزگیر سیلیکونی - اسپری روان‌کننده و رطوبت‌زدا مانند WD‑40 قطعات یدکی پیشنهادی - تسمهٔ فن، کولر و فرمان هیدرولیک - شیلنگ رادیاتور و بخاری - شیلنگ و فیلتر سوخت - تیوپ و وصلهٔ لاستیک - مجموعه‌ای از فیوزها و لامپ‌ها - فیلتر هوا و روغن جمع‌بندی: پیش از سفر، مسیر را بشناسید، وضعیت خودرو را بررسی کنید، برنامه را به شخص دیگری اطلاع دهید و تجهیزات پزشکی، ارتباطی، ایمنی، ابزار و قطعات یدکی متناسب با دورافتادگی مقصد همراه ببرید.
داستان شکل‌گیری ARB
ARB فعالیت خود را از یک گاراژ کوچک در ملبورن آغاز کرد و به نامی جهانی در صنعت خودروهای دو دیفرانسیل تبدیل شد. داستان این شرکت بر اشتیاق، پشتکار و این باور استوار است که تجهیزات نامناسب نباید مانع ماجراجویی شوند. چشم‌انداز اولیه، ساخت تجهیزات مقاوم‌تر و قابل‌اعتمادتر بود؛ ایده‌ای که طی پنج دهه به نوآوری و پیشتازی در صنعت آفرود انجامید. کیفیت و فناوری تمرکز اصلی ARB بر کیفیت و فناوری است. محصولات این شرکت: - برای عملکرد در شرایط واقعی مهندسی می‌شوند. - در مسیرها و محیط‌های دشوار آزمایش می‌شوند. - با توجه به نیازهای رانندگان طراحی می‌شوند. - برای تحمل گذر زمان و سختی زمین ساخته می‌شوند. محصولات ARB طیف گسترده‌ای دارند؛ از سپرهای محافظ و سیستم‌های تعلیق گرفته تا کمپرها و چادرهای سقفی. جامعهٔ آفرود داستان ARB فقط دربارهٔ محصولات نیست؛ بلکه رانندگان، مسافران و کاوشگرانی را نیز در بر می‌گیرد که به سبک زندگی آفرودی علاقه دارند. از دید این شرکت، فرهنگ خودروهای دو دیفرانسیل بر سه پایه شکل گرفته است: - دانش - ارتباط میان افراد - جست‌وجوی ماجراجویی ARB می‌گوید با ادامهٔ نوآوری و عبور از محدودیت‌ها تلاش می‌کند امکان سفرهای دورتر را فراهم کند. پنجاه سال فعالیت ARB طی پنجاه سال از تولید دستی سپر در یک گاراژ ملبورن به یکی از پیشگامان جهانی نوآوری در حوزهٔ خودروهای دو دیفرانسیل تبدیل شده است. پنجاهمین سالگرد شرکت فقط بزرگداشت محصولات نیست؛ بلکه ادای احترام به افراد، فرهنگ و سفرهایی است که این مسیر را شکل داده‌اند. ARB به همین مناسبت مجموعه‌ای از سفرهای جهانی با عنوان «سفرهای پنجاه‌سالگی» ترتیب داده است تا تاریخ شرکت، تجهیزات و جامعهٔ آفرود را معرفی کند. تولید و مهندسی ایدهٔ اولیه ساده بود: ساخت تجهیزاتی که بتوانند سخت‌ترین شرایط را تحمل کنند. این ایده، ARB را به بزرگ‌ترین تولیدکننده و توزیع‌کنندهٔ لوازم جانبی خودروهای دو دیفرانسیل در استرالیا تبدیل کرد. اصول اصلی شرکت از آغاز تاکنون عبارت‌اند از: - کیفیت - قابلیت اطمینان - کاربردی‌بودن محصولات با فناوری پیشرفته، مهندسی دقیق و آزمایش‌های سخت‌گیرانه ساخته می‌شوند و شبکهٔ توسعه و توزیع ARB اکنون بیش از ۱۰۰ کشور را پوشش می‌دهد. کارکنان ARB افراد فعال در ARB خودشان به رانندگی دو دیفرانسیل و ماجراجویی علاقه‌مندند و تجربهٔ عملی خود را وارد کار می‌کنند. تیم فروشگاه‌ها می‌تواند در آماده‌سازی نخستین خودروی آفرودی یا تنظیم و تکمیل یک خودروی مسافرتی حرفه‌ای کمک کند. بسیاری از کارکنان پیش از پیوستن به شرکت، مشتری ARB بوده‌اند. همین تجربهٔ مشترک باعث می‌شود نیازهای رانندگان تازه‌کار، علاقه‌مندان سفرهای آخر هفته و مسافران باتجربهٔ مناطق دورافتاده را بهتر درک کنند. در مجموع، ARB خود را شرکتی معرفی می‌کند که از یک کارگاه کوچک آغاز شده و با تکیه بر کیفیت، تجربهٔ عملی، فناوری و فرهنگ ماجراجویی به مجموعه‌ای جهانی تبدیل شده است.
تفاوت کمک‌فنرهای حساس به سرعت و حساس به موقعیت
میرایی حساس به سرعت در این فناوری، هرچه سرعت حرکت پیستون کمک‌فنر بیشتر شود، نیروی میرایی نیز افزایش می‌یابد. نتیجه این است که کمک‌فنر: - در سرعت‌های پایین، سواری نرم و راحتی فراهم می‌کند. - در سرعت‌های بالاتر، کنترل و اطمینان بیشتری به راننده می‌دهد. - هنگام عبور از جاده‌های موج‌دار یا دست‌اندازها، انتقال حرکت و ضربه به اتاق خودرو را کاهش می‌دهد. کمک‌فنرهای OME Nitrocharger و MT64 برای ارائهٔ چنین عملکردی در سرعت‌های کم و زیاد تنظیم شده‌اند. میرایی حساس به موقعیت این نوع میرایی بیشتر در خودروهای مسابقات آفرود دیده می‌شود. مقدار میرایی بر اساس موقعیت پیستون در طول کورس کمک‌فنر تغییر می‌کند. محدودهٔ حرکت به سه بخش تقسیم می‌شود: 1. ناحیهٔ سواری (Ride Zone): محدوده‌ای که پیستون در شرایط عادی بیشتر زمان خود را در آن می‌گذراند. این قسمت نرم‌تر است و ناهمواری‌های ریز و موج‌های جاده را جذب می‌کند. 2. ناحیهٔ انتهای فشردگی (Bottom-out Zone): زمانی که کمک‌فنر تا نزدیک کوتاه‌ترین حالت خود فشرده می‌شود. 3. ناحیهٔ انتهای بازشدگی (Top-out Zone): زمانی که کمک‌فنر در مرحلهٔ بازگشت، به بیشترین طول خود نزدیک می‌شود. در دو ناحیهٔ انتهایی، نیروی میرایی افزایش می‌یابد تا: - غلتش بدنه کاهش پیدا کند. - از کوبیدن کمک‌فنر در انتهای فشردگی جلوگیری شود. - از بازشدن ضربه‌ای و رسیدن شدید به انتهای کورس جلوگیری شود. - در ناحیهٔ عادی سواری، پیستون آزادانه‌تر حرکت کند و راحتی بیشتری فراهم شود.
روش‌ها و تجهیزات بازیابی خودرو
بازیابی ایمن و مؤثر یک خودروی آفرودی به تجهیزات مناسب، روش صحیح و توجه هم‌زمان به جان افراد، خودرو و محیط‌زیست نیاز دارد. ایمنی - بدون تجهیزات کامل و مناسب، بازیابی را آغاز نکنید. - فقط از تجهیزاتی استفاده کنید که ظرفیت کاری مشخص، وضعیت سالم و استاندارد معتبر دارند. - افراد غیرضروری را از محل بازیابی دور کنید. - میان رانندگان و افراد حاضر ارتباط روشن برقرار باشد؛ ترجیحاً با رادیوی UHF. - تسمه‌های مصنوعی پس از هر بار استفاده باید مدتی استراحت کنند تا به طول و ظرفیت اولیه بازگردند. کشش‌های مکرر می‌تواند باعث افزایش حرارت و پارگی شود. حفاظت از محیط‌زیست در دوره‌های بارندگی، خودروهای دو دیفرانسیل ممکن است خسارت شدیدی به مسیر وارد کنند و حتی موجب بسته‌شدن موقت یا دائمی آن شوند. پیش از سفر، وضعیت بسته‌بودن مسیرها را بررسی کنید. هنگام برخورد با مانع، تعداد تلاش‌ها را به حداقل برسانید. هرزگردی شدید چرخ‌ها هم سطح مسیر و هم قطعات خودرو را تخریب می‌کند. نقاط بازیابی خودرو فقط از نقاط بازیابی استاندارد، دارای ظرفیت مشخص و به‌درستی نصب‌شده استفاده کنید. محل آن‌ها را در دفترچهٔ خودرو بررسی کنید. - نقاط مهار بار برای بازیابی مناسب نیستند. - هرگز تسمه را به گوی یدک‌کش وصل نکنید؛ ممکن است گوی بشکند و مانند یک پرتابهٔ مرگبار حرکت کند. - در صورت تردید، از سازنده یا متخصص کمک بگیرید. مهارکنندهٔ بازیابی مهارکننده یا دمپر روی تسمه یا کابل وینچ قرار می‌گیرد تا در صورت پارگی، شدت پرتاب و شلاق‌زدن کابل را کاهش دهد. آن را روی یک‌سوم میانی تسمه یا کابل نصب کنید و بست‌های آن را کاملاً محکم ببندید. شگل کمانی فقط از شگل‌هایی استفاده کنید که ظرفیت کاری آن‌ها با علامت‌هایی مانند WLL یا SWL مشخص شده باشد. - حداقل ظرفیت توصیه‌شده برای اتصال یک سر تسمه: ۳٫۲۵ تن - برای محافظ تنهٔ درخت و اتصال دو سر تسمه: معمولاً ۴٫۷۵ تن مناسب‌تر است. - پین شگل را بیش از حد سفت نکنید؛ آن را تا محل نشستن ببندید و سپس حدود نیم تا یک دور بازگردانید تا زیر بار گیر نکند. تسمهٔ کششی بازیابی این تسمه خاصیت ارتجاعی دارد، انرژی جنبشی را ذخیره می‌کند و با کشش تدریجی، خودروی گرفتار را بیرون می‌آورد. حداقل مقاومت پارگی تسمه باید تقریباً دو تا سه برابر وزن ناخالص خودرو باشد. هنگام بازیابی دو خودرو، ظرفیت تسمه را متناسب با خودروی سبک‌تر انتخاب کنید. تسمه‌ای که بیش از حد قوی و خشک باشد، ممکن است برای خودروی سبک به‌اندازه کافی کش نیاید و فشار بیشتری به نقاط بازیابی وارد کند. نکات مهم: - تسمه برای بلندکردن بار یا بکسل معمولی طراحی نشده است. - تسمهٔ خیس قدرت و کشسانی کمتری دارد و ممکن است تا حدود ۲۰٪ از استحکام خود را از دست بدهد. - پیش از استفاده، تمام طول آن را از نظر بریدگی، ساییدگی و آسیب بررسی کنید. - روی تسمه دمپر، پتوی سنگین یا کیسه‌ای مناسب قرار دهید. - حاضران باید در کنار خط کشش و با فاصله‌ای دست‌کم برابر ۱٫۵ برابر طول تسمهٔ کشیده‌نشده بایستند؛ نه در امتداد مسیر پرتاب احتمالی. روش کلی بازیابی با تسمه 1. خودروی امدادگر را تا حد امکان در امتداد مستقیم کشش قرار دهید. 2. تسمه را بدون پیچ‌خوردگی به نقاط بازیابی استاندارد دو خودرو وصل کنید. 3. حدود ۲ تا ۳ متر شلی میان خودروها باقی بگذارید. 4. دمپر را تقریباً در میانهٔ تسمه نصب کنید. 5. تمام افراد غیرضروری را از محدوده خارج کنید. 6. پس از برقراری ارتباط میان رانندگان، خودروی امدادگر آرام شتاب بگیرد تا شلی تسمه جمع شود. 7. خودروی گرفتار نیز در همان زمان و جهت برای حرکت تلاش کند. 8. پس از آزادشدن، از حرکت خودرو روی تسمه جلوگیری کنید. 9. تسمه را فقط زمانی جدا کنید که هر دو خودرو کاملاً متوقف و ایمن شده باشند. سرعت زیاد و ضربه‌های مکرر ممکن است به نقاط بازیابی، شاسی و سامانهٔ انتقال قدرت هر دو خودرو آسیب بزند. اگر تسمه مؤثر نبود، باید از وینچ متناسب استفاده شود. هرگز دو تسمه را با شگل فلزی به یکدیگر متصل نکنید. محافظ تنهٔ درخت این تسمه از کنده‌شدن پوست درخت جلوگیری می‌کند و برای اتصال کابل وینچ به یک تکیه‌گاه به کار می‌رود. - درخت باید سالم، ریشه‌دار و قادر به تحمل بار باشد. - تسمه را بدون پیچ‌خوردگی دور قسمت پایینی تنه قرار دهید. - دو سر آن را با شگل مناسب به هم وصل کنید. - از واردکردن بار ضربه‌ای خودداری کنید؛ احتمال ریشه‌کن‌شدن درخت وجود دارد. تسمهٔ افزایش طول وینچ برای افزایش برد کابل وینچ استفاده می‌شود. یک سر آن به تکیه‌گاه و سر دیگر به کابل وینچ متصل می‌شود. روی یک‌سوم میانی تسمه و یک‌سوم میانی کابل، دمپر جداگانه قرار دهید. پیش از اعمال بار، تمام پیچ‌خوردگی‌ها را باز کنید. قرقرهٔ وینچ یا اسنچ‌بلاک دو کاربرد اصلی دارد: - کاهش تقریباً نصف بار واردشده به وینچ و افزایش توان کشش - تغییر جهت کشش، زمانی که کشیدن مستقیم مناسب نیست ظرفیت قرقره، کابل، شگل و تمام اتصالات باید با بار بازیابی سازگار باشد. نگهداری تجهیزات - هرگز از ظرفیت شکست تسمه، شگل یا قرقره تجاوز نکنید. - ظرفیت قلاب، زنجیر، کابل و سایر اتصالات نباید از تسمه کمتر باشد. - از پیچ‌خوردگی و گره‌خوردن تسمه جلوگیری کنید. - تسمه‌ها را به‌شکل حلقه‌شده نگهداری کنید. - اجازه ندهید با سطوح داغ یا تیز تماس پیدا کنند. - آن‌ها را با آب گرم و شویندهٔ ملایم بشویید و پیش از انبارکردن کاملاً خشک کنید. - شن و ذرات ریز می‌توانند الیاف تسمه را برای همیشه آسیب بزنند. - شگل‌ها را بررسی کنید؛ سخت چرخیدن پین می‌تواند نشانهٔ اعمال بار بیش از حد باشد. این مطالب جایگزین آموزش عملی نیست. برای انجام بازیابی واقعی، دورهٔ معتبر رانندگی دو دیفرانسیل و دستورالعمل سازندهٔ تجهیزات و خودرو را مبنا قرار دهید. استفادهٔ نادرست قبلاً موجب جراحت شدید و مرگ شده است.
آداب رانندگی در مسیرهای آفرود
با افزایش محبوبیت خودروهای دو دیفرانسیل، تعداد خودروها در مسیرهای طبیعت نیز بیشتر شده است. رعایت چند قاعدهٔ نانوشته، هم سفر را امن‌تر و کم‌تنش‌تر می‌کند و هم از محیط‌زیست محافظت می‌کند. کمترین اثر را بر طبیعت بگذارید - تمام زباله‌ها، باقی‌ماندهٔ غذا و فضولات حیوانات را با خود ببرید. - اگر سطل زباله وجود ندارد، کیسهٔ زباله همراه داشته باشید. - فقط در مسیرهای مشخص‌شده رانندگی کنید و مسیر تازه نسازید. - اگر مسیری عبورناپذیر است، به‌موقع آن را تشخیص دهید تا باعث تخریب زمین و مسیر نشوید. - احترام به طبیعت کمک می‌کند این مناطق برای نسل‌های آینده نیز قابل‌استفاده باقی بمانند. خودکفا و مجهز باشید رانندگان تازه‌کار ممکن است در نخستین سفرهای خود گرفتار شوند؛ بنابراین حداقل باید تسمهٔ بازیابی خودرو، بیل و شگل‌های استاندارد و دارای ظرفیت مشخص همراه داشته باشند. هرچند سایر آفرودسواران معمولاً کمک می‌کنند، درست نیست بدون تجهیزات شخصی به وسایل و وقت دیگران متکی باشید. همچنین باید تجهیزات ارتباطی و مسیریابی، غذا و آب کافی—حتی برای مدتی بیشتر از زمان برنامه‌ریزی‌شده—همراه داشته باشید. داشتن رادیوی UHF نیز توصیه می‌شود؛ هم برای برقراری ارتباط و هم برای آگاهی از خودروها یا کاروان‌هایی که در همان حوالی حرکت می‌کنند. حق تقدم در شیب در مسیر باریک، خودرویی که سربالایی می‌رود معمولاً بر خودروی در حال سرازیری حق تقدم دارد؛ زیرا: - عقب رفتن به‌سمت بالای شیب ایمن‌تر از عقب رفتن به‌سمت پایین است. - خودروی رو به پایین آسان‌تر می‌تواند دوباره حرکت کند. بااین‌حال، شرایط واقعی مسیر مهم است. اگر خودروی سربالایی راحت‌تر می‌تواند کنار برود، رانندگان باید از طریق بی‌سیم با یکدیگر هماهنگ شوند. ارتباط روشن از پافشاری خشک بر حق تقدم مهم‌تر است. حرکت گروهی یا کاروانی - مکالمات رادیویی را مؤدبانه و مناسب خانواده نگه دارید؛ افراد دیگری نیز ممکن است همان کانال را بشنوند. - کانال را با گفت‌وگوهای طولانی اشغال نکنید تا پیام‌های ضروری شنیده شوند. - در هر دوراهی منتظر خودروی پشت‌سر بمانید تا برسد یا از طریق رادیو تأیید کند که تغییر مسیر شما را دیده است. - با این روش احتمال گم‌شدن اعضای گروه بسیار کمتر می‌شود.